یا علی! هر کس مومنی را خوشحال کند، در درجه اول خدا را خشنود کرده و بعدپیامبر را، و سپس ما را.

[1] . شيخ طوسى، الفهرست، مشهد، دانشكده الهيات و معارف اسلامى، ص 234.

(2). شيخ طوسى، الفهرست، مشهد، دانشكده الهيات و معارف اسلامى، ص 234. نجاشى، فهرست اسماء مصنفى الشيعه، قم، مكتبه الداورى، ص 194.

[2] . نجاشى، فهرست اسماء مصنفى الشيعه، قم، مكتبه الداورى، ص 195.

دیگری آوا داد: که چو فردا بشود فکر فردا بکند.سومی گفت:همانگونه که دیروزش رفت، بگذرد امروزش، همچنین فردایشبا همه این احوالمن نپرسیدم هیچ که چه سان دی بگذشت؟آن همه قدرت و نیروی عظیم به چه ره مصرف گشت؟نه تفکّر، نه تعمّق و نه اندیشه دمی،عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی.چه توانی که زکف دادم مفت،من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت.قدرت عهد شباب،می توانست مرا تا به خدا پیش بَرَد،لیک بیهوده تلف گشت جوانی هیهاتآن کسانی که نمی دانستند زندگی یعنی چه رهنمایم بودند،عمرشان طی می گشت بیخود و بیهوده،ومرا می گفتند ک

توصیه‌های حضرت آیت‌الله العظمی محمدتقی بهجت‌(ره) 7- یکی از بزرگان می‌گوید، من به دو چیز امیدوارم؛ نخست آنکه قرآن را با کسالت نخوانده‌ام. بر خلاف بعضی که قرآن را آنچنان می‌خوانند که گویی شاهنامه می‌خوانند. قرآن کریم موجودی است شبیه عترت. دوم، در مجلس عزاداری حضرت سیدالشهداء گریه کرده‌ام.حضرت آیت‌الله العظمی بروجردی رحمة‌الله علیه مبتلا به درد چشم شدند، فرمودند: «در روز عاشورا مقداری از گِلِ عزاداری امام حسین علیه‌السلام را بر چشمان خود مالیدم، دیگر در عمرم مبتلا به درد چشم نشدم و از عینک هم ا